فكر نمي‌كردم تا امروز طول بكشد...

دو سال پيش وقتي ساختار ظاهري روزنامه ايران برهم ريخت،‌ به نظرم رسيد كه چقدر حرفه اي و سنجيده دست به تغيير زده اند. چون از چند روز قبل، گفت و گوهايي با صاحبنظران مطبوعات و بوي‍ژه گرافيك رسانه اي و مطبوعاتي، ‌منتشر مي‌كردند كه نشان از توجه تحريريه روزنامه ايران به اين تغيير چهره و از همه مهمتر پاسخ به تعجب احتمالي مخاطبان داشت.
از آن روز تا همين امروز كه ويژه نامه جمعه‌هاي اين روزنامه را ورق مي زدم،‌ تأسف مي‌خورم كه چرا يكي از روزنامه‌هاي خوب كشورم،‌ كه از حضور سرآمدان روزنامه نگاري هم بهره مي‌گيرد،‌ هنوز نتوانسته به ساختاري ساده،‌ يكسان و‌ روزنامه‌اي دست پيداكند. هنوز كه هنوز است نتوانسته‌ام به روزنامه ايران عادت كنم. در هرشماره،‌ بنا بر سليقه صفحه‌آرا(كه به اقتضاي روزنامه،‌ معمولاً بيش از يك نفر هستند) افه‌اي تازه،‌ خطي جديد،‌ فونتي ناشناخته و كاربري متفاوتي از عكس مي‌بينم.
براي مثال ويژه نامه جمعه هاي اين روزنامه(كه به علت كاغذ نامناسب،‌ از چاپ و كيفيت خوبي هم برخوردار نيست) لبريز از رنگ و تون پلات‌هايي است كه در هيچ كجاي گرافيك مطبوعات، توصيه نشده‌است. شايد از اولين اصول طراحي همين باشد كه طراح بداند براي كارش چه كاغذي پيش‌بيني شده است و چقدر حق دارد از رنگ استفاده كند.
به گمانم مانند همان دوره‌اي كه محمد دالوند،‌ مدير هنري ايران بود،‌ بازهم نياز به مردي هست كه روزنامه را بشناسد،‌ از ميان طراحان گرافيك برخاسته باشد،‌ و ارتباط با مخاطب را  بفهمد.
دو سال پيش وقتي ساختار ظاهري روزنامه ايران برهم ريخت،‌ فكر نمي‌كردم تا امروز طول بكشد...

 Posted by at 12, 2005 02:54